Öğrenci: Ayşe Vera Koral 7-A (Bağlıca Şubesi)

Okul Psikolojik Danışmanı: Bazen arkadaşlarımıza veya çevremize “hayır” demek çok zor olabiliyor. Sence bir insanın, özellikle de senin yaşındaki birinin “hayır” demekte bu kadar zorlanmasının en büyük sebebi ne?

Ayşe Vera: Belki de ailesiyle alakalı olabilir. Bazı aileler “hayır” denildiğinde bunu bir alınma veya gücenme sebebi olarak görebiliyorlar. Ya da arkadaşlar arasında “hayır dersen küserim, kırılırım” gibi tavırlar olabiliyor. Sanırım çevresindekileri kırmamak için hayır diyemiyorlar.

Okul Psikolojik Danışmanı:  Sana “kişisel sınır” dendiğinde aklına ne geliyor? İnsanların senin alanına girdiğini hissettiğinde bunu onlara nasıl belli edersin?

Ayşe Vera: Aslında biraz bakışlarımla belli ediyorum. Kişisel alan dendiğinde aklıma şu geliyor: Mesela ben yüzüme dokunulmasından nefret ederim, bunu sevmem. Bu bence bir kişisel sınırdır. Ya da insanların söylediği sözler, argo kelimeler… Bunlar bir sınırdır. Bunu kendine belirleyip kişisel sınırın olmuş olur diye düşünüyorum.

Okul Psikolojik Danışmanı: Okulumuzdaki anaokulu öğrencilerini düşün… Sence çok küçük yaştan itibaren çocukların “Bedenim bana ait, istemediğim sürece bana sarılamazsın veya dokunamazsın” demeyi öğrenmesi neden çok önemli?

Ayşe Vera:  Çünkü bu kişisel bir sınırdır. Kişisel sınırların küçük yaştan öğrenilmesi “ağaç yaşken eğilir” misali çok daha etkili olur. Bazı fikirler çocuklara erkenden verilmeli.

Okul Psikolojik Danışmanı:. Kendi ilkokul yıllarını hatırlarsan; bir arkadaşın oynamak istemediğin bir oyunu oynaman için ısrar ettiğinde veya bir eşyanı izinsiz aldığında ne hissederdin?

Ayşe Vera: Çok kırılıyordum ama aynı zamanda sinirleniyordum da. Sinirlenince dilinin kemiği olmayan insanlardanım biraz. “İzin vermediğim sürece neden dokunuyorsun?” derdim. Onlar kırılsa bile bu tepkiyi verirdim.

Okul Psikolojik Danışmanı:. O zamanlar hayır demek şimdikinden daha mı zordu?

Ayşe Vera:  Evet, o zamanlar daha zordu. Çünkü küçük yaşta herkes birbirine çok çabuk kırılabiliyor, insanlar daha dar düşünebiliyor. Bu yüzden hayır demek zorlaşıyordu.

Okul Psikolojik Danışmanı:. Küçük kardeşlerine veya okuldaki küçük öğrencilere, “hayır” demenin kötü veya ayıp bir şey olmadığını, aksine kendilerini korumanın bir yolu olduğunu nasıl anlatırdın? Onlara ne tavsiye edersin?

Ayşe Vera:  Ağaç yaşken eğilir” sözündeki gibi, bu bilincin küçük yaşta verilmesi çok önemli. Onlara, bedenlerinin kendilerine ait olduğunu ve istemedikleri sürece kimsenin onlara sarılamayacağını veya dokunamayacağını anlatırdım. Herkesin bir “kişisel dairesi” olduğunu ve müsaademiz olmadan kimsenin oraya girmemesi gerektiğini söyleyerek kendilerini korumalarını tavsiye ederdim. Küçükken bazı şeyler kırıcı gelse de, izin vermediğimiz sürece net tepki vermenin önemini anlatırdım.

Okul Psikolojik Danışmanı: Artık ortaokuldasın ve arkadaşlık ilişkileri çok daha karmaşık. “Gerçek bir arkadaş”, senin “hayır” cevabını duyduğunda sence nasıl tepki vermelidir?

Ayşe Vera:  Gerçek bir arkadaş, benim sınırlarım olduğunu bilmeli ve buna saygı duymalıdır. “Hayır” dediğimde bunu anlamsız bir şeymiş gibi karşılamamalı veya küsmemelidir. Eğer arkadaşım benim sınırlarımı kabullenirse, aramızdaki ilişki çok daha sağlıklı olur. İnsanlar birbirine saygı duyduğunda her şey daha kolaylaşır.

Okul Psikolojik Danışmanı:  Teknoloji hayatınızın büyük bir parçası. Sosyal medyada veya mesajlaşırken “mahremiyet” (özel hayatın gizliliği) senin ve arkadaşların için ne ifade ediyor? Dijital dünyadaki sınırlarınızı nasıl koruyorsunuz?

Ayşe Vera:  Ben genelde fotoğraf yollamamaya çalışıyorum. Sosyal medyada özel hesabım var ve oraya sadece çok sınırlı kişileri, en yakın arkadaşlarımı alıyorum. Okulda bile sadece bir-iki kişi vardır. Fotoğraflarımın başkalarına gösterilmemesi veya yayılmaması konusunda sürekli tembihte bulunuyorum. Sohbet ederken argo kullanmamaya ve mahremiyetimi korumaya özen gösteriyorum.

Okul Psikolojik Danışmanı: Bir arkadaşın, senin istemediğin bir fotoğrafını veya sana ait özel bir bilgiyi başkalarıyla paylaşmak isterse, kırıcı olmadan ama net bir şekilde ona nasıl “hayır” dersin?

Ayşe Vera:  Ben özel bilgilerimin yayılmasından veya dedikodu malzemesi olmasından hiç hoşlanmam. Bu noktada gerekirse kırıcı da olabilirim. Çünkü sınırlarım ihlal edilirse duyguları gözetmeden net bir şekilde “hayır” derim.

Okul Psikolojik Danışmanı:  Bazen “hayır” dediğimizde kendimizi bencil veya suçlu hissederiz. Sen bu duyguyla nasıl başa çıkıyorsun? “Hayır” demenin aslında kendine “evet” demek olduğunu düşünüyor musun?

Ayşe Vera:  Eğer “hayır” demeseydim daha mutsuz olacaktım. Mesela arkadaşım bir yere gitmek istiyor, ben hayır diyemediğim için gidiyorum ve istemediğim bir ortamda bulunuyorum. Bu sefer hem kendimi küçük düşürmüş gibi hissediyorum hem de ayak uyduramadığım için kötü hissediyorum. Sonra “keşke hayır deseydim” diyorum. Hayır dediğimde ise hiç pişman olmuyorum. Aslında hayır demek, kendimize “evet” demek oluyor.

Okul Psikolojik Danışmanı:  Bu bülteni tüm velilerimiz okuyacak. Sence anne babalar çocuklarına “hayır” demeyi ve sınırlarını korumayı öğretirken neleri doğru, neleri yanlış yapıyorlar?

Ayşe Vera:  Bence aileler çocuklarına kuralları çocukluktan itibaren aşılamalı. Mesela bir yasak varsa o çocukluktan beri yasak olmalı. “Ben akşam 7’den sonra eve giremem” kuralı bilinmeli, her seferinde anneye sorulmasına gerek kalmadan bu kuralın içinde olunduğu benimsenmeli.

Okul Psikolojik Danışmanı: Yetişkinlerden (anne-baba, öğretmen) sınır çizme noktasında beklentin ne?

Ayşe Vera:  Yetişkinlerin aslında daha çok sınırı oluyor çünkü tecrübeliler. Onlardan beklentim; karşı cins olsun veya olmasın, izinsiz dokunulmaması. Yüzüme dokunulmaması, izinsiz eşyalarımın karıştırılmaması gibi… Hepimizin bir kişisel dairesi var ve müsaademiz olmadan kimse oraya girmemeli.

Okul Psikolojik Danışmanı:  Evde anne babana karşı kendi fikrini rahatça söyleyebilmek ve gerektiğinde onlara da saygılı bir şekilde “hayır” diyebilmek, dışarıdaki hayatta (okulda, arkadaş ortamında) sınırlarını korumanı nasıl etkiliyor?

Ayşe Vera:  Evet, genelde diyorum. Mesela bir film izlenecekse “Ben şunu yapmak istiyorum, izlemek istemiyorum” diyebiliyorum. Ama annemden bir şey isterken bazen bir utangaçlık hissedebiliyorum. Yine de hayır demekten hem aileme hem çevreme karşı çekinmiyorum.

Okul Psikolojik Danışmanı:  Son olarak, “hayır” diyebilmenin bir “sanat” olduğunu düşünürsek, bu sanatı öğrenmek senin günlük hayatında neleri kolaylaştırdı?

Ayşe Vera:  İnsan ilişkilerini kolaylaştırır. İnsanlar artık benim sınırlarım olduğunu bilir ve o sınırları geçmemesi gerektiğini anlar. İnsanlar birbirine daha saygılı davranmaya başlar. Hem benim açımdan hem de diğer insanların bana nasıl davranacağı açısından çok daha sağlıklı olur.

Okul Psikolojik Danışmanı: Vera, bu güzel ve samimi cevapların için çok teşekkür ederiz. Sınırları olan ve bunu net ifade edebilen bir öğrenci olman çok değerli.

Ayşe Vera:  Ben teşekkür ederim. İnsanların sınırlarına gerçekten saygı duyulmalı, bu anlamsız bir şeymiş gibi bakılmamalı.

Uzman Görüşü:

Kıymetli Anne Babalar,

Günümüz şartlarında çocukların fiziksel ve duygusal güvenlikleri açısından en çok önem verdiğimiz konulardan biri olan “Hayır diyebilme sanatı ve mahremiyet” temasına bu ay öğrencilerimizle birlikte değinmek istedik.

Yeni nesil çocukların kendi alanları konusunda farkındalığı eskiye oranla yüksek olmakla birlikte, sınır koyma ve sınır ihlalleri karşısında zorluk yaşadıkları bazı noktalar var. Kimi çocuk onaylanma ve sevilme ihtiyacıyla istemediği halde her şeye “evet” diyor, kimisi “hayır” demenin kabalık olduğunu düşünüp sessiz kalıyor, kimisi sınırlarının ihlal edildiğini fark etmiyor, kimisi de kendi mahremiyetini ve kişisel alanını kesin bir dille koruyabiliyor.

Her çocuk özel ve biricik olduğu gibi, sosyal ilişkilerde kurduğu sınırlar da özel ve biriciktir. Her birinin başkalarına verdiği tavizler, hissettikleri kaygılar, söylediği sözler ve tepkileri birbirlerinden farklıdır. Dolayısıyla bu konudaki ihtiyaçlar ve müdahale yöntemleri de farklılaşmaktadır.

Mahremiyet kavramı literatürde en temel haliyle “bireyin fiziksel, psikolojik ve dijital alanlarının kendisine ait olması ve bu alanların sınırlarını belirleme hakkı” olarak tanımlanmaktadır ve çeşitli türleriyle karşımıza çıkar: bedensel mahremiyet, duygusal sınırlar, eşya mahremiyeti, sosyal/dijital gizlilik vb. Görülebileceği alanlar çok kapsamlıdır, bu nedenle evde de okullarda da dikkatli bir gözlemci rolüne bürünmemiz, sınırlar konusundaki hassas noktaları kaçırmamamız ve tespit ederek çocuklarımızı desteklememiz gerekir.

Eğer çocuğunuzun okulda, arkadaş çevresinde veya dijital ortamlarda sürekli verici olduğunu, istemediği şeylere zorlandığını ve akran baskısına “hayır” diyemediğini gözlemliyorsanız, öncelikle mutlaka kendisiyle konuşun. “Hayır” demenin onu kötü veya sevilmeyen biri yapmayacağını hissettirin.

Kendini bu konuda ifade etmekten uzaksa ve bir paylaşımda bulunmak istemiyorsa, okul rehberlik servisinden mutlaka destek talep edin.

Eğer çocuğunuz başkalarının sınırlarını ihlal eden, arkadaşlarının “hayır” demesini kişisel olarak algılayıp kabul etmeyen veya izinsiz sınırlar aşan kişi rolündeyse, öncelikle kendisiyle konuşun, davranışlarının karşı tarafta yarattığı duyguları ve empatiyi anlamaya çalışın. Devamında yine okul rehberlik servisine bildirip destek talep edin. Unutmayın, sizin çocuğunuz sadece sınırları ihlal edilen tarafta değil, sınır ihlali yapan tarafta da olabilir.

Bu nedenle de eğitimin temeli evde başlar. Çocuğunuza ilk sınırı evde siz koymalısınız, onun bedenine ve kararlarına saygı duyarak, gerektiğinde onun size söylediği “hayır”ları da (makul ölçülerde) kabul ederek bu süreci doğru yönetebilmek için çabalamalısınız. Çünkü sizler anne babalar olarak çocukların kendilerini güvende hissetmelerini sağlayan sistemin en önemli paydaşlarından birisiniz.

The post Çocuklarda Mahremiyet ve ‘Hayır’ Diyebilme Rehberlik Bülteni first appeared on Süleymaniye Okulları.

Öğrenci: 4/A Huzeyfe Eren İŞLEYEN – Kırıkkale

Okul Psikolojik Danışmanı: Sorumluluk sence ne anlama geliyor?

Öğrenci: Yapmam gereken işleri zamanında yapmak ve görevlerimi unutmamak demek.

Okul Psikolojik Danışmanı:Evde hangi sorumlulukları alıyorsun?

Öğrenci: Odamı topluyorum, çantamı hazırlıyorum ve anneme ev işlerinde yardım ediyorum.

Okul Psikolojik Danışmanı: Okulda üstlendiğin bir sorumluluk var mı?

Öğrenci:  Evet, sınıfta pencere sorumlusuyum. Teneffüslerde sınıfın havalanmasına dikkat ediyorum.

Okul Psikolojik Danışmanı: Sorumluluklarını yerine getirdiğinde ne hissediyorsun?

Öğrenci: Kendimi mutlu ve önemli hissediyorum. Bana güvenildiğini düşünüyorum.

Okul Psikolojik Danışmanı: Sorumluluk almak zor geldiğinde ne yapıyorsun?

Öğrenci: Önce biraz dinleniyorum, sonra yapmam gereken işi küçük parçalara bölüyorum.

Okul Psikolojik Danışmanı: Sorumluluklarını hatırlamanı sağlayan bir yöntem var mı?

Öğrenci: Yapacaklarımı defterime yazıyorum ve annemle birlikte kontrol ediyorum.

Okul Psikolojik Danışmanı: Sorumluluk almak oyun oynamanı engelliyor mu?

Öğrenci: Hayır, tam tersine. İşlerimi bitirince daha rahat oyun oynuyorum.

Okul Psikolojik Danışmanı: Sorumluluk alan bir öğrencinin nasıl biri olduğunu düşünüyorsun?

Öğrenci: Daha düzenli, güvenilir ve başarılı biri olur.

Okul Psikolojik Danışmanı: Ailenin sorumluluk konusunda sana nasıl destek oluyor?

Öğrenci: Bana yapabileceğim görevler veriyorlar ve başardığımda beni takdir ediyorlar.

Okul Psikolojik Danışmanı: Arkadaşlarına sorumlulukla ilgili ne söylemek istersin?

Öğrenci: Küçük sorumluluklar bile çok önemli. Denemekten korkmasınlar.

 Öğrencimizden Mesaj

“Sorumluluk aldıkça kendimize olan güvenimiz artar.”

Kıymetli Anne Babalar,

​            Günümüz eğitim anlayışında akademik başarı kadar önem verilen konulardan biri de çocuklarımızın sorumluluk bilinci kazanmasıdır. Sorumluluk; çocuğun kendi davranışlarının sonuçlarını üstlenebilmesi, üzerine düşen görevleri yerine getirebilmesi ve yaşına uygun beklentilere karşılık verebilmesi olarak tanımlanabilir. Bu ay öğrencilerimizle birlikte sorumluluk kavramını ele alarak bu becerinin gelişimini desteklemeyi amaçladık.

​Bireysel Farklılıklar ve Sorumluluk

​            Her çocuğun gelişim süreci birbirinden farklıdır. Kimi çocuk verilen görevleri hatırlatmaya gerek kalmadan yerine getirebilirken, kimi çocuk sık sık hatırlatılmaya ihtiyaç duyabilir. Bazı çocuklar sorumluluk almaktan kaçınırken, bazıları aldığı sorumluluğu fazlasıyla sahiplenebilir. Bu farklılıklar oldukça doğaldır; çocuğun yaşına, mizacına, aile tutumlarına ve çevresel faktörlere bağlı olarak değişkenlik gösterir. Bu nedenle sorumluluk kazandırma süreci tek tip bir yaklaşım yerine, çocuğa özgü yöntemlerle ele alınmalıdır.

​Sorumluluk Sadece “Ödev” Değildir

​Sorumluluk bilinci yalnızca ödev yapmak ya da eşyalarını toplamakla sınırlı değildir. Aşağıdaki maddeler de sorumluluğun önemli parçalarıdır:

• ​Zamanı verimli kullanabilmek,
• ​Kurallara uymak,
• ​Hatasını fark edip telafi edebilmek,
• ​Başkalarının haklarına saygı göstermek.

​Bu beceriler zaman içinde, deneyimleyerek ve model alarak gelişir. Özellikle aile ortamında çocuğa verilen küçük ve yaşına uygun görevler, bu sürecin temelini oluşturur.

​Dikkat Edilmesi Gereken Yaklaşımlar

​Eğer çocuğunuz sorumluluk almaktan kaçınıyorsa, öncelikle bunun altında yatan nedenleri anlamaya çalışmanız önemlidir.

• ​Aşırı koruyucu tutumlar,
• ​Çocuğun yerine sorumlulukların yetişkinler tarafından üstlenilmesi,
• ​Sürekli eleştirilme korkusu bu duruma zemin hazırlayabilir.

​Çocuğunuz sorumluluklarını yerine getirmediğinde cezalandırıcı bir tutum yerine, davranışın doğal sonuçlarını görmesine izin vermek ve çözüm üretmesine rehberlik etmek daha sağlıklı olacaktır.

​

Unutulmamalıdır ki: Sorumluluk duygusu bir anda kazanılan bir özellik değildir; zaman, sabır ve tutarlılık gerektirir.

​Bu süreçte okul ve ailenin iş birliği büyük önem taşır. Sizler anne babalar olarak, çocuğunuzun ilk ve en güçlü rol modellerisiniz. Evde sergilenen tutumlar, çocuğun sorumluluk anlayışının şekillenmesinde belirleyici bir rol oynar. Okul olarak bizler de bu süreci desteklemeye ve çocuklarımızın gelişimini yakından takip etmeye devam edeceğiz.

​Sağlıcakla kalınız…

The post Çocuklarda Sorumluluk Rehberlik Bülteni first appeared on Süleymaniye Okulları.

Öğrenci: 6-B sınıfı öğrencisi Mehmet Yılmaz

Okul Psikolojik Danışmanı: Merhaba Mehmet, nasılsın bugün?

Mehmet: İyiyim öğretmenim, siz nasılsınız?

Okul Psikolojik Danışmanı: Ben de iyiyim, teşekkür ederim. Bugün seninle teknolojiyi nasıl kullandığımız üzerine kısa bir sohbet yapacağız. Hazırsan başlayalım mı?

Mehmet: Tabii, hazırım.

Okul Psikolojik Danışmanı: Güzel. Önce genel bir soruyla başlayalım. Gün içinde teknolojiyi en çok hangi amaçla kullanıyorsun?

Mehmet: Genelde ödevlerim için bilgisayar kullanıyorum ama itiraf etmem gerekirse bazen oyun oynamak ya da video izlemek için de telefona dalıyorum.

Okul Psikolojik Danışmanı: Evet, bu çok normal. Teknoloji artık hayatımızın her yerinde. Peki sence teknoloji sana neler kazandırıyor, nelerde işe yarıyor?

Mehmet: Bilgiye ulaşmak kolay oluyor. Derslerde araştırma yaparken çok yardımcı oluyor. Ama bazen fazla vakit geçirince başım ağrıyor, gözüm yoruluyor.

Okul Psikolojik Danışmanı: Güzel gözlem. Aslında teknolojinin en önemli noktası dengeyi kurmak. Ne çok fazla ne de çok az kullanmak. Peki, hiç “teknolojiyi fazla kullandım” dediğin bir an oldu mu?

Mehmet: Evet, özellikle hafta sonları oluyor. Oyun oynamaya başlıyorum, sonra bir bakıyorum saatler geçmiş. Sonra ödevlerim kalıyor, zaman yetmiyor.

Okul Psikolojik Danışmanı: Bu farkındalığın çok güzel Mehmet. Teknolojiyi bilinçli kullanmak, tam da bu farkı görmekle başlar. Peki sence bu durumu dengelemek için neler yapabilirsin?

Mehmet: Belki kendime bir süre koyabilirim. Mesela oyun oynadıktan sonra ders çalışacağım zamanı planlayabilirim.

Okul Psikolojik Danışmanı: Harika fikir! Zaman planlaması yapmak çok işe yarar. Ayrıca “ekran süresi” ayarlarını kullanarak kendine hatırlatma koyabilirsin. Böylece zamanı daha iyi kontrol edebilirsin.

Mehmet: Bunu bilmiyordum. Telefonda böyle bir özellik olduğunu duymuştum ama hiç denemedim.

Okul Psikolojik Danışmanı: Evet, çoğu cihazda var. Onun dışında sosyal medyada da dikkatli olmak gerekiyor. Orada gördüğün her şey doğru olmayabilir. Sence bu konuda nelere dikkat etmek gerekir?

Mehmet: Galiba her gördüğümü inanmamak lazım. Bazı şeyler yanlış olabiliyor. Bir de fazla paylaşım yapmak da iyi olmayabilir.

Okul Psikolojik Danışmanı: Çok doğru söyledin. Kişisel bilgilerini korumak, güvenmediğin bağlantılara tıklamamak, başkalarıyla saygılı iletişim kurmak da bilinçli kullanımın bir parçası.

Mehmet: Anladım öğretmenim. Yani teknolojiyi tamamen bırakmak değil, onu doğru şekilde kullanmak gerekiyor.

Okul Psikolojik Danışmanı: Aynen öyle. Teknoloji kötü değil, ama amaçsızca kullanırsak zarar verebilir. Önemli olan senin onu yönetmen.

Mehmet: Çok teşekkür ederim öğretmenim. Artık telefon ve bilgisayarla arama biraz mesafe koyup, onları daha dikkatli kullanmaya çalışacağım.

Okul Psikolojik Danışmanı: Harika! Bu farkındalığı kazandığın için seni tebrik ederim Mehmet. Unutma, teknoloji senin kontrolünde olursa sana fayda sağlar.

Kıymetli Anne Babalar,

Teknoloji… Artık hayatımızın olmazsa olmazlarından. Telefonlarımız, bilgisayarlarımız, tabletlerimiz; nerede bir iş yapmak, haber almak, birine ulaşmak ya da sadece vakit geçirmek istesek elimizin altında. Ve bu harika: Bilgiye ulaşmak, öğrenmek, iletişim kurmak, eğlenmek… Teknoloji bize birçok kapıyı açıyor.

Ama bazen bu kapılar öylesine ardına kadar açılıyor ki ayaklarımız içerideyken dışarıda başka kapılar kapanıyor: gerçek hayatın kapıları. Dostlarla sohbet, aileyle vakit, kitap, yürüyüş, doğa, sessizlik… Teknoloji insana kolaylık sağlarken “bağımlılık” ile “ölçülü kullanım” arasındaki ince çizgiyi unutturtabiliyor.

Bilinçli teknoloji kullanımı — bence — tam da o çizgiyi görebilmek demek. Yani: Teknolojiyi amaca göre kullanmak; elzem olduğunda, işini gördüğünde, bilgi edinmek istediğinde. Ama aynı zamanda ne zaman duracağını düşünebilmek.

Mesela şöyle sorabilirsin kendine: “Şu an telefonumu açmamın sebebi ne? Gerçekten bir işim mi var, yoksa yalnızca alışkanlık mı?” Belki de o anda telefon yerine bir kitap açmak, pencereyi açıp nefes almak, bir arkadaşla yüz yüze ya da sesli konuşmak daha iyi gelebilir. Bu farkındalık, teknolojiyle aramızda sağlıklı bir mesafe kurmamızı sağlıyor.

Teknolojinin faydaları çok elbette: Eğitim, iletişim, haberleşme, üretkenlik… Ama bunlar hiçbir zaman hayatın tüm alanını doldurmamalı. Sosyal ilişikler, doğa, uyku, gerçek yaşam deneyimleri, sevgi, sohbet bunlar da yaşamın olmazsa olmazları. Teknolojiyi denge içinde kullanmak; onun bize hizmet etmesini sağlamak, bizim ona değil.

Ve unutmayın: Teknolojiye karşı olmak değil mesele. Aksine, onun sunduklarından bilinçli faydalanmak ama kontrolü de elden bırakmamak. Çünkü kontrol bizdeyken, teknoloji yaşamımızı kolaylaştırır, zenginleştirir. Ama kontrolü kaptırırsak, yaşam bizi teknolojiye hapseder.

The post Bilinçli Teknoloji Kullanımı Rehberlik Bülteni first appeared on Süleymaniye Okulları.

Röportaj:

Konu: Akran Zorbalığı

Öğrenci: 6-B Reyyan Erva UÇAR

Okul Psikolojik Danışmanı: Reyyan hoş geldin, nasılsın?

Reyyan Erva: İyiyim siz nasılsınız?

Okul Psi. Danışmanı: Ben de iyiyim teşekkür ederim. Bugün seninle bir röportaj çalışması yapacağız, daha önce bahsetmiştim zaten. Öncelikle nasılsın diye sormak istedim. Biraz sohbet edeceğiz aslında, bunu öyle düşünebilirsin. Bunun yanlış ya da doğru bir cevabı yok sadece senin fikirlerini merak ediyorum. Aslında senin özelinde de bütün arkadaşlarının fikirlerine ulaşmak için çalışıyorum. Hazırsan başlayalım?

Reyyan E.: Hazırım.

Okul Psi. Danışmanı: Okulda en çok sevdiğin şey nedir?

Reyyan E.: Oyunlar veya dersler olabilir. Ve arkadaşlarım.

Okul Psi. Danışmanı: Süper. Nasıl oyunlar oynuyorsunuz burada?

Reyyan E.: Saklambaç, yakalamacılık, bahçede parkta bir şeyler oynuyoruz bazen salıncağa biniyoruz. Öyle şeyler.

Okul Psi. Danışmanı: Evet imkanlarımızın geniş olması burada çok işe yarıyor. Parkımız var, bahçemiz var, atölyelerimiz var…Peki arkadaşlarınla olan ilişkilerini sorsam sana nasıl anlatırsın?

Reyyan E.: Ben onları seviyorum. Ama onlar beni seviyorlar mı bilmiyorum.

Okul Psi. Danışmanı: Hımm. Peki sevgi nasıl hissedilir sence? Karşıdakinin seni sevip sevmediğini nasıl hissedersin?

Reyyan E.: Seninle birlikte olduğunda, zor zamanında senin yanında olduğunda, seni sevdiğini söylediğinde…

Okul Psi. Danışmanı: Evet, dile getirebilir, zor zamanında yanında olabilir destek olabilir çok doğru noktalara değiniyorsun aslında. Peki daha önce hiç “akran zorbalığı” diye bir şey duydun mu?

Reyyan E.: Evet.

Okul Psi. Danışmanı: Sence ne anlama geliyor?

Reyyan E.: Yaşıtlarının sana zorbalık yapması.

Okul Psi. Danışmanı: Evet. Zorbalıkla ilgili nasıl türler olabilir? Sence hangi davranışlar zorbalığa girer?

Reyyen E.: Bir kişiyle alay etmek, aşağılamak, lakap takmak, bir şeyini zorla almak…

Okul Psi. Danışmanı: Hı hı. Sözel zorbalıktan bahsettin. Bir şeyini zorla almak derken fiziksel zorbalıktan bahsettin aslında bunların çok çeşitli ve farklı türleri var. Peki sence zorbalıkla şaka arasındaki fark nedir?

Reyyan E.: Şaka böyle eğlendiren, güldüren şeylerdir ama zorbalık zorbalanan kişiyi üzebilecek davranışlardır.

Okul Psi. Danışmanı: Evet şaka da aslında her iki taraf da memnundur durumdan ama zorbalıkta bir taraf hiç mutlu değildir olduğu halinden doğru söylüyorsun. Peki okulda, ya da gittiğin bir kurs varsa dışarda, mahallende hiç birilerinin başka birilerine zorbalık yaptığını gördün mü?

Reyyan E.: Görmedim sanırım.

Okul Psi. Danışmanı: (Gülerek) Çok şanslısın o zaman! Şöyle sorayım, sana ya da tanıdığın birine zorbalık yapıldı mı?

Reyyan E.: Yapılmadı.

Okul Psi. Danışmanı: (Gülerek) Süper, bence yine şanslı gruptasın. Peki hayal edelim böyle bir durum yaşamış olsaydın neler hissederdin?

Reyyan E.: O kişiyle bir daha arkadaşsam onunla görüşmemeyi tercih ederdim. Eğer mahallemde falan oturuyorsa onunla karşılaşmamayı isterdim. Üzülürdüm. Biraz da ona sinirlenirdim aslında.

Okul Psi. Danışmanı: Evet bu duygularında çok haklısın aslında. Bir yandan da iletişimi kesmeyi tercih ediyorsun, belki de doğru bir yöntem… Peki tepkiler ve çözüm yolları üzerine konuşalım birazcık. Sen zorbalıkla karşılaşsan neler yapabilirsin?

Reyyan E.: Okuldaysam öğretmenlerime söylerim. Ya da ilk önce direkt o arkadaşıma yaptığı şeyin doğru olmadığını söylerim, bir daha o hareketi yapmamasını isterim. Eğer bana hala yapıyorsa öğretmenlerimden, büyüklerimden yardım isterim. Aileme bildiririm. Böyle şeyler yaparım.

Okul Psi. Danışmanı: Hı hı, aslında güzel bir yol haritası çizdin. Önce öğrencinin kendisiyle konuştun, çözüm alamayınca öğretmenlerine söyledin, büyüklerinden yardım istedin çok güzel. Peki sence zorbalık yapan insanların davranışları nasıl olur? Neler yapıyorlar?

Reyyan E.: Kibirli, insanlara yukarıdan bakan, her istediğinin olmasını isteyen kişilerdir.

Okul Psi. Danışmanı: Aslında kendilerini daha çok düşünen bir yanları var değil mi? Bencillikleri biraz yüksek olabiliyor.

Reyyan E.: Evet…

Okul Psi. Danışmanı: Sen bir öğretmen olsaydın, rehber öğretmen olsaydın okulda zorbalığı önlemek için neler yapabilirdin?

Reyyan E.: Bazen çocuklara bakardım teneffüslerde falan. Sizin gibi görüşmeler yapardım. Eğer eğitim lideriysem üzüldüğünü gördüğümde ne olduğunu sorardım. Özel olarak konuşurdum.

Okul Psi. Danışmanı: Süper yollar çizdin yine bana. Aslında gözlemden, görüşmeden, eğitim liderleriyle iş birliği yapmaktan bahsettin. Güzel noktalara değindin, doğru söylüyorsun. Peki senin karşında diyelim ki zorbalık yapan birisi var. Ona ne söylerdin?

Reyyan E.: Bir daha hiç kimseye zorbalık yapmamasını söylerdim. Çok beni dinleyeceğini sanmıyorum ama(gülerek) zorbalar çok söz dinleyen birileri olmuyor genelde. Bu şekilde…

Okul Psi. Danışmanı: Peki zorbalığa uğrayan bir arkadaşın olsa ona ne tavsiye ederdin?

Reyyan E.: Benim yaptığım gibi onunla konuşmasını, eğer çözemezse öğretmenlerine, büyüklerine söylemesini, çözmelerini istemesini söylerdim.

Okul Psi. Danışmanı: Hı hı, son olarak şunu sorayım o halde. Güzel bir sohbetti öncelikle teşekkür ederim bu keyifli sohbetin için. Bu konuda eklemek istediğin bir şey var mı?

Reyyan E.: Yok sanırım, ben de teşekkür ederim.

Kıymetli Anne Babalar,

Günümüz şartlarında okullarda konu olan ve sizleri de en çok endişelendiren durumlardan biri olarak gördüğümüz akran zorbalığı temasına bu ay öğrencilerimizle birlikte değinmek istedik. Yeni nesil çocukların bu konudaki farkındalığı yüksek olmakla birlikte zorluk yaşadığı bazı noktalar var. Kimi çocuk yaptığı davranışın “zorbalık” olarak tanımlanabileceğini bilmiyor, kimisi bildiği halde yapmaktan vazgeçmiyor, kimisi “seyirci” rolüne bürünüp yapılan zorbalığa herhangi bir tepki vermiyor, kimisi de kesin bir dille bu davranışlara karşı koyabiliyor. Her çocuk özel ve biricik olduğu gibi davranış kalıpları da özel ve biriciktir. Her birinin verdiği yanıtlar, hissettikleri duygular, söylediği sözler ve tepkileri birbirlerinden farklıdır. Dolayısıyla bu konudaki müdahale yöntemleri de farklılaşmaktadır.

Akran zorbalığı kavramı literatürde “bir kişinin kendi yaşındaki bir başkasına, kasıtlı olarak zarar vermek, üzmek veya yıpratmak amacıyla çeşitli şekillerde saldırması” olarak tanımlanmaktadır ve çeşitli türleriyle karşımıza çıkar: Siber zorbalık, fiziksel zorbalık, sözel zorbalık, sosyal/duygusal zorbalık vb. gibi. Görülebileceği alanlar çok kapsamlıdır, bu nedenle evde de okullarda da dikkatli bir gözlemci rolüne bürünmemiz, hassas noktaları kaçırmamamız ve tespit ederek müdahale etmemiz gerekir. Eğer çocuğunuzun okulda/sokakta/kursta vb. zorbalığa uğradığını düşünüyorsanız öncelikle mutlaka kendisiyle konuşun. Kendini açma davranışından uzaksa ve bir paylaşımda bulunmak istemiyorsa okul rehberlik servisinden mutlaka destek talep edin. Eğer çocuğunuz arkadaşları arasındaki zorbalığı gören bir “seyirci” rolündeyse ve kendisi bunu okulda öğretmenlerine karşı dile getirmekten çekiniyorsa yine mutlaka okul rehberlik servisinden destek isteyin. Eğer çocuğunuz zorbalık yapan kişi rolündeyse öncelikle kendisiyle konuşun, davranışlarının nedenlerini ve duygularını anlamaya çalışın. Devamında yine okul rehberlik servisine bildirip destek talep edin. Unutmayın, sizin çocuğunuz sadece zorbalığa uğrayan tarafta değil, zorbalık yapan tarafta da olabilir. Bu nedenle de eğitimin temeli evde başlar, ilk adımı evde atıp bu süreci doğru yönetebilmek için çabalamalısınız. Çünkü sizler anne babalar olarak eğitim sisteminin en önemli paydaşlarından birisiniz.

Sağlıcakla kalınız…

The post Akran Zorbalığı Rehberlik Bülteni first appeared on Süleymaniye Okulları.

Sevgili Aileler,

Nihayet o gün geldi ve çocuğunuzun okul yolculuğu başlıyor…. Bu heyecan verici yolculuğun ilk adımında sizlerle birlikte olmaktan büyük mutluluk duyuyoruz. Okul öncesi dönem, çocukların gelişiminin en hızlı olduğu, merak duygularının en yoğun yaşandığı ve sosyal becerilerinin filizlendiği çok kıymetli bir dönemdir. Aynı zamanda çocuklar için okul, yepyeni bir çevre, yeni arkadaşlıklar ve keşfedilecek bambaşka bir dünya demektir. Tüm bu yeniliklerin bir arada olması, doğal olarak bir uyum sürecini de beraberinde getirir.

Çocuğunuzun okula alışma sürecinde bazı iniş çıkışlar yaşaması son derece doğaldır. Her çocuğun uyum süreci kendine özgüdür. Kimi çocuk birkaç gün içinde alışabilirken, kimisi için bu süreç birkaç haftayı bulabilir. Aileler olarak sizler de bu geçiş sürecinde bazı zorluklar ve duygusal dalgalanmalar yaşayabilirsiniz. Tüm bunların sürecin doğal ve geçici bir parçası olduğunu bilmelisiniz. Okul, aile ve velinin güçlü bir iletişim içinde olması, iş birliği yapması süreci kolaylaştırır. Başarılı geçen bir uyum süreci ise ilerleyen yıllardaki akademik başarının ve okul sevgisinin temelini oluşturur. Böylece çocuk, eğitim hayatına olumlu bir bakış açısıyla yaklaşır.

UYUM SADECE ÇOCUK İÇİN MİDİR?

Okula başlama süreci yalnızca çocuklar için değil, aileler için de büyük bir değişimdir.

Çocuğundan ilk kez ayrılan ebeveynler olarak kaygı, suçluluk, hatta hüzün hissetmeniz çok doğaldır. Bu duygular, güçlü bir bağın ve sevginin göstergesidir. Ancak bu dönemi daha sağlıklı atlatabilmek için, sizlerin de bu değişime duygusal olarak hazırlanması önemlidir.

Aklınızdan “Çocuğum bensiz ne yapacak?”, “Ya ağlarsa?”, “Keşke biraz daha bekleseydik.” gibi düşünceler geçebilir. Bu düşünceleri bastırmak yerine, gerçekçi ve destekleyici bir bakış açısıyla değerlendirmek önemlidir. Unutmayın, bu süreçte yalnız değilsiniz!

Çocuğunuzun sınıf ve okul rehber öğretmeni, sizlere bu süreçte eşlik etmek üzere yanınızda olacak profesyonellerdir. Okul yönetimi tarafından hazırlanan uyum haftası takvimi sizlerle paylaşılacaktır. Her türlü soru, kaygı ya da merak ettiğiniz konuda okul çalışanlarına danışmaktan çekinmeyin. Bu, süreci daha sağlıklı ve güvenli hâle getirmenin ilk adımıdır.

OKULA YENİ BAŞLAYAN ÇOCUKLAR NELER DÜŞÜNÜR?

Okulun ilk günleri bazı çocuklar için oyun ve keşif demekken, bazıları için belirsizlik ve kaygı anlamına gelebilir. Bu süreçte yaşanan duygusal karmaşa son derece doğaldır. Her çocuk bu süreci farklı biçimlerde yaşar ve çocuğunuzun kafasında bazı sorular olabilir.

• Neden anne babamdan ayrılıyorum?
• Neden anne babamdan ayrılıyorum?
• Anne babam beni almaya gelecek mi?
• Ben yokken ailem ne yapıyor?
• Öğretmenim beni sevecek ve koruyacak mı?
• Benle arkadaş olurlar mı?
• Okulda kaybolur muyum?
• Okuldaki bu çocuklar kim?

gibi sorularla baş etmeye çalışabilir.

Çocuğunuz bu soruları size açıkça dile getirmese bile beden diliyle ve davranışlarıyla gösterebilir.

ÇOCUĞU OKULA BAŞLAYAN ANNE-BABALARIN AKLINDAN GEÇENLER

Çocuk yeni okuluna ve sınıfına aidiyet kazanırken aklında birtakım sorular ve düşünceler oluşabilmektedir. Özellikle uyum sürecinde oluşabilecek sorular ve düşüncelerden bazıları aşağıdaki gibidir:

• Evimden neden ayrılıyorum?
• Okul nasıl bir yer?     
• Öğretmenim nasıl birisi?
• Sınıfı bulamazsam ne yapacağım?
• Beni okuldan almaya gelmezlerse!
• Arkadaşlarım benimle oynamazsa!
• Ailem ben yokken evde ne yapıyor?
• Tuvaletim geldiğinde tuvaletin yerini bulamazsam ne yapacağım?

Doğru yürütülen bir uyum süreci ile çocuklar akıllarındaki bu soruları ve düşünceleri okula devam ettikleri süre zarfında giderir ve endişelerinin birçoğunun gerçek olmadığının farkına varır.

Çocuğunuzun okula başlaması onun kadar sizleri de heyecanlandıran ve zaman zaman kaygılandıran bir süreç olabilmektedir. Zamanınızın büyük bölümünde ilgilendiğiniz, her hareketinden haberdar olduğunuz çocuklar artık okulda ve öğretmenleriyle birlikte olacaktır. Çocuğunuz okula yeni başladığında aklınızda şu sorular ve düşünceler oluşabilmektedir:

• Okulda neler öğrenecek?
• Çocuğumun öğretmeniyle ilişkisi nasıl olacak?
• Çocuğumun arkadaşlarıyla ilişkisi nasıl olacak?
• Öz bakım gereksinimlerini giderebilecek mi?
• Uzun süre ondan nasıl ayrı kalacağım?
• O, biz olmadan durabilir mi?
• Sınıf ve okul ortamı güvenli mi?
• Bir şey olursa bilgilendirilecek miyim?

Ebeveynler olarak sizlerin de ilk defa deneyimlediği bu süreçte kaygılanmanız normaldir. Fakat duyguların bulaşıcı etkisinin olduğu unutulmamalı, çocuğunuzun yanında endişe ve korkularınızı yüksek sesle ifade etmemelisiniz. Sakin bir görünüme sahip olmalı ve size sorduğu soruları cevaplandırarak ona güven vermelisiniz. Sizin sakin olmanız çocuğunuzun da kendisini sakinleştirmesine yardımcı olacaktır. Tüm öğretmenlerimiz okula hazırlık ve çocukların okula uyumu konusunda bilgi ve beceri olarak yeterli donanıma sahiptir. Öğretmenlerimiz çocukların ve sizlerin kaygılarının farkındadır. Bu süreci öğretmeninizle iş birliği içerisinde yürütebilirsiniz.

OKULA UYUM PROBLEMİ YAŞAYAN ÇOCUKLARIN OLASI BAZI TEPKİLERİ

• Okula gitmeyeceğine dair pazarlık yapma
• Sıklıkla okula gitmek istemediğini söyleme
• Okula hazırlık aşamasına ağırdan davranma hazırlanma sürecini uzatma
• Bedensel şikâyetlerden bahsetme (Karnım ağrıyor, başım ağrıyor, midem bulanıyor yakınmaları)
• Okula geldiğinde kendisini getiren kişiye yapışma ve ondan ayrılmak istememe
• Okula getiren kişinin okuldan gitmesine izin vermeme, okul bitene kadar okulda kalmasını isteme
• Uzun süren ve şiddetli ağlama
• Sınıfın kapısında bekleme
• Sınıfa katılmadan sessizce bir köşede oturma
• Sık sık öğretmenine anne-babasının ne zaman geleceğini sorma
• Camdan dışarıyı seyretme, camdan ayrılmak istememe

Okula başlayan çocukların birçoğunda bu davranışların bir ya da birkaçı görülebilir. Uygun yaklaşım ve sürecin iyi yönetilmesiyle çocukta görülen bu davranışlar söner. Fakat bazı çocuklarda görülen bu davranışların sıklığı ve şiddetinde azalma meydana gelmez. Okula uyum problemi yaşayan çocuklarda görülen tepkiler takip edilmeli, gözlenen problem davranışların şiddeti ve sıklığı azalma göstermiyorsa psikolojik destek alınmalıdır.

UYUM SÜRECİNE AİLELER OLARAK NASIL HAZIRLANABİLİRSİNİZ?

Çocuğun Duygularını Kabul Edin ve Anlayışla Yaklaşın

Çocuğunuz bu süreçte kaygı, korku, heyecan gibi birçok farklı duygu yaşayabilir. Bu duygular çok doğaldır. Onu dikkatle dinleyin, duyduklarınıza hemen çözüm sunmak yerine yanında olduğunuzu hissettirin. “Bu duyguyu hissetmen çok normal.” gibi cümleler, çocuğunuza büyük güven verir.

Okul ve Öğretmene Güven Aşılayın

Okul ve öğretmeni olumlu bir dille anlatın. “Yemeğini yemezsen öğretmenine söylerim!” gibi söylemlerden kaçının. Bu tutum okuldan öğretmeninden korkmasına sebep olur. Kendi okul anılarınızı paylaşmanız da onu hem rahatlatır hem de heyecanlandırır.

Düzenli Günlük Rutin Oluşturun

Okul, düzen ve rutin gerektirir. Evde de benzer rutinleri oluşturmak (Her gece aynı saatte uyuma, ertesi güne hazırlık, sabah giyinme, kahvaltı vb.) okula uyumu kolaylaştırır. Bunun için birlikte takip edebileceğiniz eğlenceli bir takvim oluşturabilirsiniz.

Okul Hazırlığını Birlikte Yapın

Okul için gerekli olan giysi, boya kalemi ve benzeri malzemeleri birlikte seçebilirsiniz. Böylece okula aidiyet duygusu pekişecektir.

ÇOCUĞUMUN OKULA UYUM SÜRECİNDE NELER YAPABİLİRİM?

• Çocuğu okula götürecek kişi çocuğun kolayca ayrılabileceği biri olmalıdır. Onu okula kimin götüreceği hakkında önceden bilgilendiriniz. Ayrı kalacağınızı gizlemeyiniz.
• Çocuğunuzla vedalaşmayı uzun tutmayınız.
• Okul çıkışında onu almaya geleceğinizi kendisine söyleyiniz ve belirlediğiniz yerde çocuğunuzu almak için hazır bekleyiniz.
• Okula uyum sürecinde çocuğun okula devamı uyumun sağlanması açısından oldukça önemlidir. Elzem bir durum olmadığı müddetçe çocuğunuzun okula devamını sağlayınız.
• Okuldayken güvende olacağını, ne zaman isterse öğretmeninden yardım isteyebileceğini çocuğunuza hatırlatınız.
• Uyumda zorlanan bazı çocukların ebeveynlerine rehber öğretmen değerlendirmesi ve rehberliğinde kademeli uzaklaşmayı önermekteyiz: İlk gün, çocuğu okula getiren kişinin binanın içinde kalarak çocuğun istediği anda ona ulaşmasının sağlanması; ikinci gün, çocuğu okula getiren kişinin yarım gün bahçede oturması ve ona bilgi vererek ayrılıp okul çıkışı almaya gelmesi; üçüncü gün, okula getiren kişinin çocuğu okula getirip bırakması ve okul çıkışında almaya gelmesi şeklinde uygulanır.
• Çocuğunuz sizden ayrılacağını ve ayrılırken ağlamasının hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini kesinlikle anlamalıdır. Burada önemli olan nokta, sizin okuldan ayrılmanızla birlikte çocuğunuzun gözyaşlarının azalarak bitmesidir. Eğer sizin ardınızdan çocuğun sınıfta ağlaması gün boyu sürerse bir uzmanın yardımına başvurmak gerekebilir.

OKULA UYUM SÜRECİNDE ÇOCUĞUNUZLA NELER KONUŞABİLİRSİNİZ?

• Bugün arkadaşlarınla neler yaptın?
• Sınıfında yeni fark ettiğin ne oldu?
• Bugün yeni neler öğrendin?
• Sınıfta en çok hangi merkezde oynamayı sevdin? Neden?
• Bugün okulda kendini nasıl hissettin?
• Bugün yeni bir oyun öğrendin mi? Öğrendiysen birlikte oynayalım mı?
• Bugün okulda en keyif aldığın an hangisiydi?

ÇOCUĞUM HAKKINDA OKULDA KİMİNLE KONUŞMALIYIM?

Çocuğunuz hakkında öncelikle öğretmeniyle konuşabilirsiniz. Öğretmeniniz, sizin aklınızda var olan sorularla daha önce karşılaşmış ve bu konularda çeşitli çözümler geliştirmiştir. Öğretmeniniz kendi çözüm alanı içinde olan konularda size yardımcı olacaktır. Eğer onun çözüm alanı içinde değilse sizi sorunuza göre ilgili kişiye veya kuruma yönlendirecektir.

Çocuğunuzun psikolojik durumu, uyum sorunları konularında ise okul rehberlik servisinden destek alabilirsiniz.

The post 2025 Eylül Rehberlik Bülteni first appeared on Süleymaniye Okulları.

ÇEŞİTLİ İKRAMLAR SUNULDU

Etkinlik, öğrencilerin büyük ilgisini çekerken, sinema izleme ve mısır keyfiyle başlayıp, eğlenceli anlarla devam etti. Görsel Sanatlar Atölyesi’nde yapılan boyama ve el sanatları etkinlikleri, öğrencilere el becerilerini sergileme fırsatı sundu. Etkinliğin bir diğer keyifli anı ise okul bahçesinde yaşandı. Katılımcılara, kış mevsiminin vazgeçilmez lezzetleri olan sıcacık sucuk ekmek, kestane ve salep ikram edildi.

Etkinlik, öğrencilerin büyük ilgisini çekerken, sinema izleme ve mısır keyfiyle başlayıp, eğlenceli anlarla devam etti. Görsel Sanatlar Atölyesi’nde yapılan boyama ve el sanatları etkinlikleri, öğrencilere el becerilerini sergileme fırsatı sundu. Etkinliğin bir diğer keyifli anı ise okul bahçesinde yaşandı. Katılımcılara, kış mevsiminin vazgeçilmez lezzetleri olan sıcacık sucuk ekmek, kestane ve salep ikram edildi.

RENKLİ GÖRÜNTÜLER OLUŞTU

Öğrenciler, arkadaşlarıyla birlikte bu lezzetlerin tadını çıkararak WinterFest’in keyfini doyasıya yaşadılar. Süleymaniye Okulları’nın düzenlediği bu etkinlik, öğretmenler ve öğrenciler için verimli bir mola olmanın yanı sıra okulun sosyal ve kültürel faaliyetlere verdiği önemi bir kez daha gözler önüne serdi. Okul Müdürü Burak Tek, WinterFest’in dönemin coşkulu bir şekilde kapanmasını sağladığını belirterek, öğrencilerin eğlenceli bir ortamda hem öğrenmelerini hem de sosyal becerilerini geliştirmelerini desteklediklerini ifade etti.

Haber İçeriği: https://www.yenigungazetesi.com.tr/egitim/suleymaniye-okullarinda-winterfest-etkinligi-160460h

The post Süleymaniye Okulları’nda WinterFest Etkinliği first appeared on Süleymaniye Okulları.

2- Çocuğunuza model olun. Sizlerin teknoloji kullanım düzeyiniz ne durumda?

3- Aile saati belirleyin. [Tüm teknolojik aletler kapalı olsun.]

4- Sağlıklı bir beslenme ve uyku düzeni oluşturun. Rutinlerinizin vakitleri belirli olsun.

5- Aile içinde ve dışında sorumluluklar verin.

6- Kullanım süresinin takibi için alarm kullanın.

7- Teknolojik aletlerin sizin yanınızda olmasını sağlayın. Teknolojik aletlerle çocuk odasına gönderilmemelidir.

8- Kurallara uyulmadığı zaman modemi kapatma, bilgisayar ve telefona şifre koyma gibi önlemlere başvurmaktan çekinmeyin.

9- Çocuğunuz uyku vaktinde yatağa kesinlikle teknolojik aletle geçmemelidir.

10- 12 yaşına gelene kadar cep telefonu ve sosyal medya hesabı olmamalıdır.

11- En önemli faktör yaştır. Ne kadar erken yaşta maruz kalırsa bağımlılık olasılığı o kadar artar. En kritik yaş grubu 9-18 yaştır.

The post EKRAN BAĞIMLILIĞINDA ALTIN KURALLAR first appeared on Süleymaniye Okulları.

The post TABİAT DOSTU OKUL SÜLEYMANİYE first appeared on Süleymaniye Okulları.

1. “Koşma” demek yerine: “Çok gizli bir görevdeymiş gibi parmak ucunda yürüyebilir misin?”

2. “Vurma” demek yerine: “Hadi gel ellerimizi nazikçe bir kediyi sever gibi kullanalım.”

3. “Yemek zamanı” demek yerine: “Bakalım masaya ilk kim oturacak? Yarış başladı.”

4. “Yatma vakti, hadi odaya” demek yerine: “Odana bir kelebek gibi uçarak mı gitmek istersin yoksa bir tavşan gibi zıplayarak mı?”

5. “Oyuncakların topla” demek yerine: “Bir fırtına yaklaşıyor, koş oyuncaklarını kurtaralım!”

The post OYUNCU EBEVEYN DİLİ NASIL OLUR? first appeared on Süleymaniye Okulları.